Teksten ter inspiratie

Het schone bewonderen,
het ware behoeden,
het edele vereren,
het goede besluiten:

zij voeren de mens
in leven tot doelen,
in daden tot juistheid,
in voelen tot vrede,
in denken tot licht,

en leren hem vertrouwen
op goddelijke leiding
in al wat bestaat:

in wereld-al,
in zielengrond.

Rudolf Steiner

  *****

Ik sta aan de kust.
een schip zeilt uit in de ochtendwind op koers naar de oceaan.
Het is vol schoonheid en ik sla het gade totdat het uiteindelijk
vervaagt aan de horizon.

Dan zegt iemand naast me: “Hij is weg”.

Weg?
Uit het zicht verdwenen, dat is alles.
Zijn mast, romp en rondhout zijn nog net zo groot als toen ik hem nog naast me zag,
en hij is nog net zo goed in staat zijn levende lading naar zijn haven van bestemming te dragen.
Zijn kleiner geworden formaat, zijn geheel uit het zicht verdwenen zijn,
is iets in mijzelf, niet in hem.

En op precies hetzelfde moment waarop iemand naast me zegt:
“Hij is weg”,
zijn er anderen die hem zien komen
en hun stemmen roepen blij verheugd:
“Daar komt hij!”

Bishop Brent

***

Beppe Assenza

Zonsondergang

De vogelen heb ik zien komen
voorbij het zonneoog.
Ik heb hen neder zien stromen:
de gansche aarde bewoog
van vleugelen wit en zwart,
van kreten wild en verward.
Tot de zon was ondergegaan.
Toen heb ik hen óp zien staan.
Duizenden vleugelen, geslagen,
waren als één vogel,– gedragen,
zwart, langs nachts baan.

Ida Gerhardt

***

Leo Klein

(…) al onze levensgebieden, werkelijk allemaal, worden begeleid door de daartoe bevoegde engelen.
Alleen al bij het geluid van kerkklokken zijn engelenwezens betrokken. Wanneer de klokken van een kerk luiden, verschijnen er, als uit het niets, meerdere mooie, verfijnde, licht-witte engelen boven het kerkgebouw.
Zij dragen het ‘geestelijke gebaar’ van het klokgelui, dat vanuit de aardse wereld weerklinkt, naar de hemel. Als antwoord daarop brengen zij de zegen van de hemel naar onze wereld en prenten zij de herinnering aan de hemelse wereld in de zielen van de mensen.
In de stilte van de naklank fluistert de hemel dan aan de mensen- en aardewereld over het bestaan van het hogere geestelijke.
Deze bijzondere engelen omringen de ruimte waarin de gebeurtenissen plaatsvinden met een toegewijde, innige en waardige houding.
Op deze manier wordt de aarde keer op keer geestelijk gevoed, dag na dag, bij elke klokkenslag van elke kerk ter wereld.

Iris Paxino – in ‘Engelstunden’ (vert. HdW)

***